Przede mną zryty weekend. Już od dawna, aż tak bardzo nie chciałam aby weekend się w końcu zaczął. Przede mną pełne dwa dni nauki. Może to moje chore ambicje, które od czasu do czasu dają o sobie znać, a może to po prostu wredni nauczyciele tyle zadali. I jeszcze te dwa konkursy. Aż mi się słabo robi... No bo przecież to jest nienormalne. Nie będę wyliczać ile mam sprawdzianów, ile prac domowych... Nie będę. Bo to nie o to chodzi.

Wszyscy moi bliscy i znajomi powtarzają mi, że ja zawsze dam sobie radę bo... Bo co bo jestem mądra itd? Bo zawsze daję sobie radę? A może tym razem nie chce dać sobie rady. Może po prostu chcę udowodnić wszystkim, że każdy może czasami mieć chwilę słabości. Tylko, że tu znowu pojawia się mój nieodłączny przyjaciel - chora ambicja. Pani Si. miała mi kiedyś wytłumaczyć jak tego się pozbyć. Jakoś nic z tego nie wyszło.

Czyli co? Skoro jestem taka 'ambitna' to na prawdę zawsze muszę dać sobie radę, tak? No muszę. Bo jak nie dam sobie rady to będę na siebie wściekła. Z tego wszystkiego, a raczej z niczego, wynika że i tak muszę się nauczyć.

Dobranoc. Podręcznik się do mnie uśmiecha.





smutno mi.